Groene voornemens

Groene voornemens Tuesday October 23, 2012

Maud maakte grootse plannen tijdens de zwangerschap.

Maud had grootse plannen. Niet alle plannen werden werkelijkheid maar ze telt haar zegeningen.

Ons kind zou thuis geboren worden, zonder poespas of verdoving. Ons kind zou minstens zes maanden borstvoeding krijgen, uniseks behandeld worden, geen speen te zien krijgen en met houten speelgoed spelen. Opa en oma werden geen vaste oppas. Nee, nee. Wij zouden aan coöperatieve kinderopvang gaan doen.

We hadden een goed plan gemaakt. We hadden ons echt voorbereid in die negen maanden dat mijn buik steeds boller groeide. Met meer idealen dan geld zouden wij die betweters, die zeiden dat we eerst maar eens af moesten wachten tot het zover was, een poepie laten ruiken.


En ik zou dan wel moeder worden, maar ook mijn oude zelf blijven. Ik zou de kraamweken gewoon thuis studeren en na zes weken weer naar school gaan. Ik zou mijn kind in een draagdoek meenemen naar demonstraties tegen dierproeven en ik zou heus nog wel op stap gaan.

Toen kwam de bevalling. Pittig, noodgedwongen in het ziekenhuis en met poespas. Mijn borstvoeding kwam maar traag op gang waardoor we al op dag 3 moesten gaan bijvoeden met koemelk. Weg veganisme.

In de weken daarna kwam het bezoek aanzetten met roze jurkjes en plastic speelgoed van Fisherprice. Geen wonder dat ik vaak het gevoel had dat alles me overkwam en ik de razende stroom van gebeurtenissen niet bij kon houden of beïnvloeden.

Mijn protesten (“niet opwarmen in de magnetron!”) werden afgedaan als moederlijke overbezorgdheid en ik was te onzeker of te moe mezelf er hard voor te maken. Waar was die felle Maud gebleven?

Nu is mijn dochter 11 maanden oud en ik zie iedere dag dat het heel anders is gelopen dan ik gepland had. Zonder speen gaat ze echt niet slapen en haar lievelingsknuffel is een Disney-figuur. Ik rij haar rond in een kinderwagen of in de auto. Mijn bakfiets stoft weg.

Studeren is er het afgelopen schooljaar niet van gekomen, ik werk een heel stuk minder dan verwacht en ben sinds ik moeder ben slechts één keer op stap geweest. Iedere avond om elf uur ben ik bekaf.

Wekelijks breng ik mijn kleine meisje naar haar opa en oma, waar de tv vaak aanstaat en waar ze groenteprutjes van Olvarit eet. Ik sjees dan even langs de HEMA, poets het huis of slaap wat bij.
 Steeds vaker betrap ik mezelf op een feestje erop dat ik zo’n moeder ben geworden die vooral met andere moeders over de kinderen praat.

Soms baal ik van die mislukte plannen, maar ik verzet me niet langer tegen hoe het is gegaan. Als ik met mijn dochter door het herfstzonnetje wandel en ze wijst naar de wuivende blaadjes weet ik dat ik het zo slecht niet doe. Ze komt veel buiten, draagt tweedehands kleding en eet vegetarisch. Ze is kerngezond, blij, tevreden en krijgt liefde van iedereen die ze ontmoet.

Maud Verwegen, 22 jaar, is een idealistische duizendpoot. Samen met haar dochter (11 maanden) en vriend woont ze in Den Bosch. Daar organiseert ze workshops in duurzaamheid en milieu voor jongeren.

Schrijf een reactie

reacties


Vond je het leuk om dit te lezen? Deel het dan met anderen!

Viva mama!

Heerlijke verhalen van andere ecomama's. Lijkt het je ook leuk om als Viva mama op deze site te staan?
Meld je aan via info@ecomama.nl.

Viva la Mama! Sofie
Viva la Mama! Sharon
Viva la Mama! Berthe
Viva la Mama! Nikki
Viva la Mama! Annelies